Savon d’Alep

Historia dzieła

Oliwa. Wawrzyn. Woda. Ogień. Z prostych materii rozpoczyna się przemiana. Savon d’Aleppo jest obrazem czasu — tego, który nie zatrzymuje procesu, lecz pozwala mu się dokonać. Barwy ziemi, ochry i starego złota otaczają CENTRUM. Są jak powierzchnia mydła Aleppo, która podczas długiego dojrzewania zmienia swój kolor, podczas gdy wewnątrz pozostaje ukryta zieleń. To, co widzialne na zewnątrz, nie opowiada więc całej historii materii. W jej głębi trwa pamięć początku. W obrazie CENTRUM pozostaje niezmienne. Materia wokół niego dojrzewa, wysycha, zmienia swoją strukturę i barwę. Potrzebuje czasu. Nie można jej przyspieszyć. Jest w tym coś bliskiego alchemii: zwyczajna materia poddana działaniu żywiołów i czasu przestaje być tym, czym była na początku. Nie poprzez gwałtowność. Poprzez dojrzewanie. Savon d’Aleppo jest także opowieścią o miejscu, w którym przez stulecia człowiek powtarzał ten sam gest — łącząc oliwę i wawrzyn, wodę i ogień. Dlatego ten obraz mówi o pamięci materii. O tym, że czas może pozostawić ślad na powierzchni, nie odbierając temu, co znajduje się wewnątrz, jego pierwotnej natury. A pośród tej przemiany pozostaje CENTRUM. Światło, którego czas nie zmienia.

Słowo

„A światłość w ciemności świeci i ciemność jej nie ogarnęła.” — J 1,5