Oświecenie

Historia dzieła

Tutaj nie ma Centrum. Światło nie znajduje się już w jednym punkcie. Przeniknęło przestrzeń. Z głębi błękitu wyłania się biały kwiat. Jego korzeń pozostaje niewidoczny. Łodyga prowadzi ku górze, a płatki otwierają się na to, czego nie można zatrzymać ani posiadać. Oświecenie nie jest zdobyciem Światła. Jest chwilą, w której człowiek staje się gotowy, aby je przyjąć. Błękit jest głębią. Miejscem ciszy, poznania i wewnętrznej przemiany. Złoty krąg otacza tę przestrzeń jak alchemiczne naczynie — vas hermeticum — w którym materia zostaje poddana przemianie. To, co było ukryte, może zostać odsłonięte. To, co było ciężkie, może stać się lekkie. To, co było rozproszone, może powrócić do jedności. Kamienie pozostają świadkami tej drogi. Materia nie zostaje odrzucona. Zostaje prześwietlona. A biały kwiat wyrasta na granicy dwóch błękitów — pomiędzy głębią a otwarciem, pomiędzy tym, co poznane, a tym, co dopiero może zostać objawione. Nie szuka Światła. Otwiera się. I być może właśnie tym jest Oświecenie: nie pojawieniem się nowego Światła, lecz rozpoznaniem, że było obecne od początku. Błękit — głębia. Złoto — przemiana. Kamień — materia. Kwiat — otwarcie. Światło — poznanie.

Słowo

Złoto promieniuje. Srebro odbija. Kręgi rezonują. Centrum pozostaje.