Uzdrowienie

Historia dzieła

Uzdrowienie nie zaczyna się od zmiany Światła. Światło pozostaje. W Centrum obrazu jest niezmienne — takie samo jak przed przemianą, w jej trakcie i po niej. Nie podlega procesowi. Nie gaśnie. Nie potrzebuje zostać naprawione. Zmienia się materia, która je otacza. Zieleń rodzi się w głębi obrazu. Początkowo ciemna, nasycona, niemal ziemista, stopniowo staje się coraz bardziej świetlista. Im bliżej Centrum, tym więcej przyjmuje światła. Nie traci przy tym swojej natury. Pozostaje zielenią — kolorem życia, odradzania się i wzrostu — lecz zostaje przemieniona przez bliskość Światła. Uzdrowienie nie jest więc powrotem do tego, co było wcześniej. Jest drogą materii ku jej pełniejszej postaci. Nie dokonuje się gwałtownie. Przychodzi warstwami — jak światło przenikające kolor, jak życie, które powoli powraca do miejsc pozostających dotąd w cieniu. Centrum niczego nie narzuca. Jest. A materia, zbliżając się do niego, staje się jaśniejsza. Być może właśnie tym jest uzdrowienie: nie stworzeniem w sobie nowego światła, lecz odsłonięciem tego, które było obecne od początku.

Słowo

„A światłość w ciemności świeci i ciemność jej nie ogarnęła.” — J 1,5