Narodziny

Historia dzieła

W głębi indygo pozostaje Światło. Nie rodzi się ono z ciemności. Było przed nią. Nie wschodzi. Nie zachodzi. Nie pojawia się i nie znika. Jest. A jednak właśnie tutaj dokonują się Narodziny. Wokół Światła rozciąga się niebo — głębokie, nasycone, niemal bezkresne. Indygo prowadzi ku ciszy i ku temu, czego nie można objąć wzrokiem. Materia staje się przestrzenią. Im bliżej Centrum, tym bardziej głębia indygo ustępuje jego obecności. Nie próbuje zatrzymać Światła ani go zasłonić. Przeciwnie — poprzez swoją ciemność pozwala mu się objawić. Centrum pozostaje niezmienne. To nie Światło porusza się ku nam. To my, przechodząc przez głębię, zaczynamy je dostrzegać. I w tej właśnie chwili dokonują się Narodziny — nie narodziny Światła, lecz narodziny Światła w nas. Niebo nie ma początku ani końca. Centrum nie potrzebuje granic. Jest punktem i nieskończonością jednocześnie — miejscem, z którego wszystko może się rozpocząć i do którego wszystko może powrócić. Indygo jest przestrzenią. Centrum — źródłem. Światło — obecnością. Narodziny — przemianą.

Słowo

„A światłość w ciemności świeci i ciemność jej nie ogarnęła.” — J 1,5